|
|
 |
 |
DORISCHE TEMPLE
MUZIEK |
 |
|
Van muziek is al heel lang bekend dat zij zieken helpt genezen,
bedroefden troost en zwakken kracht geeft. Over de werking van
‘Muziek als Medicijn’ zijn vele duizenden boeken geschreven. In
vroeger tijden hielden de grote filosofen zich met dit fenomeen
bezig. In talloze oude geschriften wordt gewag gemaakt van
muziek als therapeut en genezer. In boeken van oude wijsgeren
als Theophrastus (‘Over inspiratie’) en Democritus (‘Over
dodelijke infecties’) wordt al gesproken over muziek waarmee
ernstige lichamelijke klachten werden verholpen. Homerus en
andere dichters bezongen gebeurtenissen waarbij muziek in staat
was geweest plagen af te weren.
In de bloeitijd van het oude Griekse rijk, de laatste 5 eeuwen
voor Christus, nam muziek een belangrijke plaats in in het
dagelijks leven. Men had destijds al muziekinstrumenten die
voorlopers kunnen worden genoemd van de hedendaagse akoestische
instrumenten, zoals de lyra en de khitara (snaarinstrumenten),
de schalmij, de aulos en de panfluit (blaasinstrumenten), en ook
cymbalen, castagnettes en tamboerijn. Muziek was er in die tijd
niet alleen voor het genoegen van de mensen maar ook en vooral
voor hun welzijn. Muziek werd niet gezien als iets dat door
mensen werd verzonnen, maar als een kunstvorm die een Goddelijke
oorsprong had. Het resultaat van die benadering was het ontstaan
van zogenaamde ‘tetrachorden’. Dat zijn dalende toonreeksen die
sterk afwijken van de toonreeksen die gebaseerd zijn op onze
moderne muziektheorie. De uit deze tetrachorden samengestelde
hoofdreeksen werden genoemd naar Griekse landstreken. De oude
Grieken gebruikten hun muziek ter bestrijding van allerlei
kwalen als stress, nervositeit, slapeloosheid, angstgevoelens,
onrust, enzovoort.
Klank is het belangrijkste communicatiemiddel, en de invloed
ervan op lichaam en geest is enorm. Het is dus logisch dat
muziek die gebaseerd is op het gedachtengoed van de oude Griekse
wijsgeren een rustgevende en genezing ondersteunende invloed
heeft op lichaam en geest van de mens. De klanken werken diep
door in de lichaamscellen en geven kracht en vitaliteit. De hoge
mate van aangename klanken verwijdt de bloedvaten, verlaagt de
bloeddruk, pols en ademhaling, zorgt voor minder vet in de
bloedbaan, verhoogt het magnesiumgehalte in het bloed, zorgt
voor een betere concentratie, vermindert psychische klachten,
helpt bij pijnbestrijding en wondgenezing, doet zuigelingen
inslapen, enzovoort.
Met de opkomst van het Romeinse Rijk is deze magische muziek in
de vergetelheid geraakt en 25 eeuwen is de genezende kracht
ervan voor ons mensen verborgen gebleven. Het is aan het
doorzettingsvermogen van Johan Onvlee te danken dat wij, mensen
van de 22e eeuw, baat kunnen hebben bij deze muziek uit de 5e
eeuw voor Christus. Hij componeert en speelt de Dorische muziek
volgens de oude Griekse formule: De grondtoon respecteren, alle
zeven tonen (d, e, f, g, a, b, c, [d]), evenveel waarde geven,
niet moduleren en geen samenklanken gebruiken. Daarmee brengt
hij één van de oudste en meest waardevolle toonsystemen weer tot
leven. De op de Dorische toonladder gebaseerde muziek van Johan
Onvlee werkt helend en rustgevend wanneer er aandachtig naar
wordt geluisterd. Omdat er steeds maar één toon tegelijkertijd
klinkt hoeft het bewustzijn geen keuze te maken en is de werking
ervan erg direct en effectief. Lichaam en geest hebben de
neiging zichzelf te genezen, de Dorische muziek geeft daaraan
een krachtige ondersteuning en stimulans. Dat gebeurt niet
alleen door middel van het gehoor, want de trilling van het
instrument, de toonhoogte, de pulsaties, het volume en de
boventonen worden door de huid opgenomen: Het gehele lichaam, en
letterlijk iedere cel ervan, luistert als het ware mee en wordt
er door beïnvloed. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 Johan
Onvlee is deskundige op het gebied van oude, niet-westerse muzikale
tradities, microtonaliteit en andere soorten toonladders. Hij kwam in
1953 in Amsterdam ter wereld. Toen hij 9 maanden oud was emigreerden
zijn ouders naar Australië. Johan’s vader bouwde gitaren en liet zijn
zoon nog voor diens 5e verjaardag met dit instrument kennis maken. De 9
jaar die het gezin Onvlee in de Australische natuur heeft doorgebracht,
hebben hun stempel gedrukt op de toekomst die Johan tegemoet zou gaan.
Terug in Amsterdam kreeg hij een gedegen muzikale opleiding, leerde een
groot aantal muziekinstrumenten bespelen en het werd steeds duidelijker
dat hij in muzikaal opzicht bijzonder begaafd was. Daarnaast ging hij
zich toeleggen op studie van oude, niet-westerse muzikale tradities,
micro-tonaliteit en andere soorten toonladders. Bovendien ontwikkelde
hij bij zichzelf de kunst van het componeren. Zxijn muzikale
ontwikkeling dreef hem in de armen van de Dorische toonladder, waarnaar
hij een zeer diepgaande en langdurige studie deed. Midden jaren negentig
maakte hij een aantal opnames in de Dorische traditie. De mastertapes
werden door Disky op CD uitgebracht, en daarvan werden er zonder
noemenswaardige promotie in Europa 250.000 exemplaren verkocht. Om de
eenvoud en de kracht van de Dorische muziek verder te verspreiden gaf
Johan Onvlee interviews aan dag- en weekbladen en aan radio- en
TV-stations. |
|
|
|
|
